Take a photo of a barcode or cover
nickyxxx 's review for:
Bloed op Sneeuw
by Jo Nesbø
Re-read. (Deze review bevat spoilers.)
Olav is een sneue figuur. Een killer zonder veel talenten, een man die makkelijk verliefd wordt en niet kan rekenen, en bovendien ook ontvankelijk is voor alcohol en drugs.
En voor de vrouw die hij moet doden.
Een vrouw die, als je het mij vraagt, overigens erg goedgelovig is, te makkelijk met hem meegaat en na (zoals het lijkt) een dag of twee er al van overtuigd is dat ze het met zijn tweeën wel redden. Mijn eye-rolling was hevig en pijnlijk.
Niet erg, want de twist (of die voorspelbaar is of niet laat ik maar even in het midden) verklaart een hoop. Hij is een dromer en romanticus met een been buiten de waarheid, zij een pragmaticus, hoewel dat het enige is wat we van haar weten. In een novella als deze is dat geen ramp, en alles hieraan schreeuwt “ik ben een plot-driven boek!”. Ik was wel blij dat Olav zelf iets meer diepgang had.
”Ik las en droomde. Droomde en las. Legde het weg en pakte het weer, en ik wist niet meer wat de auteur had geschreven en wat ik zelf had verzonnen. […] Dus ik herschreef het verhaal. Ik maakte het beter.”
Olav houdt van fantaseren. Als de ultieme dromer bedenkt hij een alternatief verhaal bij Les Misérables van Victor Hugo (Nesbo, geef me de volgende keer even een SPOILER ALERT met dikke koeienletters), en wil Corina meenemen naar Parijs als de hele shitshow voorbij is. En dat creatieve vermogen blijkt zowel nuttig voor het conflict in het boek, als een perfecte manier om zijn verhaal mee af te sluiten. Met de koude sneeuw in zijn rug en minder bloed in zijn lijf dan waarmee hij het boek begon, wordt hij zelf het laatste slachtoffer van de list waarmee hij zijn baas en diens hulpjes te slim af probeerde te zijn.
”Nu kan ik doodgaan, mama. Want ik hoef niet meer te schrijven.”
Olav is een sneue figuur. Een killer zonder veel talenten, een man die makkelijk verliefd wordt en niet kan rekenen, en bovendien ook ontvankelijk is voor alcohol en drugs.
En voor de vrouw die hij moet doden.
Een vrouw die, als je het mij vraagt, overigens erg goedgelovig is, te makkelijk met hem meegaat en na (zoals het lijkt) een dag of twee er al van overtuigd is dat ze het met zijn tweeën wel redden. Mijn eye-rolling was hevig en pijnlijk.
Niet erg, want de twist (of die voorspelbaar is of niet laat ik maar even in het midden) verklaart een hoop. Hij is een dromer en romanticus met een been buiten de waarheid, zij een pragmaticus, hoewel dat het enige is wat we van haar weten. In een novella als deze is dat geen ramp, en alles hieraan schreeuwt “ik ben een plot-driven boek!”. Ik was wel blij dat Olav zelf iets meer diepgang had.
”Ik las en droomde. Droomde en las. Legde het weg en pakte het weer, en ik wist niet meer wat de auteur had geschreven en wat ik zelf had verzonnen. […] Dus ik herschreef het verhaal. Ik maakte het beter.”
Olav houdt van fantaseren. Als de ultieme dromer bedenkt hij een alternatief verhaal bij Les Misérables van Victor Hugo (Nesbo, geef me de volgende keer even een SPOILER ALERT met dikke koeienletters), en wil Corina meenemen naar Parijs als de hele shitshow voorbij is. En dat creatieve vermogen blijkt zowel nuttig voor het conflict in het boek, als een perfecte manier om zijn verhaal mee af te sluiten. Met de koude sneeuw in zijn rug en minder bloed in zijn lijf dan waarmee hij het boek begon, wordt hij zelf het laatste slachtoffer van de list waarmee hij zijn baas en diens hulpjes te slim af probeerde te zijn.
”Nu kan ik doodgaan, mama. Want ik hoef niet meer te schrijven.”