A review by stef369
De boot in de avond by Tarjei Vesaas

2.0

Ik las hiervoor al de bloedmooie roman "Het ijspaleis" en "De vogels" van deze intrigerende Noorse auteur, en over de twee romans was ik erg enthousiast. Maar dit boek... Zoals vaak hanteert Vesaas een hoogst symbolistische taal. Ook de natuurelementen, een rots, water, de wind... zijn gepersonifieerd, er wordt met hen "gepraat", een soort animisme is hier zeker terug te vinden. Een echte roman vind ik dit boek niet, al zeker geen verhaal - alhoewel ik in recensies lees dat het hier over zijn eigen levensverhaal gaat? - eerder een soort poëtische bespiegelingen, dromen, visioenen. Enkel het eerste en voorlaatste hoofdstuk zijn in min of meer begrijpelijke taal geschreven. De andere stukjes zijn voor mij een en al raadsel. Soms denk ik dan: heb ik het dan niet door? Of moet ik het herlezen? Of heb ik hier een of andere code nodig om de veelheid aan metaforen te begrijpen? Sommige titels van hoofdstukken laten je al proeven van de inhoud: "De verstilde dag verdwijnt kruipend op zijn buik"... of "Het hart ligt naakt bij de grote weg in het donker"... Op een bepaald moment werd ik het lezen echt moe, wat met mij niet zo gauw gebeurt... Je moet ook echt wennen aan de stijl van Vesaas: veel herhalingen (als een soort bezwerende toverformules lijkt het net), ook veel onopgeloste, retorische vragen, hele korte zinnetjes, soms onvolledig met enkel een werkwoord. Ook in de vorige romans was dat zo, maar daar paste dit wonderwel in het prachtige verhaal. Nee, dit is echt niet mijn ding. Alhoewel ik veel houd van poëzie en van mystiek, dit is er een beetje over...