Take a photo of a barcode or cover
alleseter 's review for:
Heidi Kann Brauchen, Was Es Gelernt Hat
by Johanna Spyri
Gelezen in een vertaling van An Schörn.
'Heidi leert de wereld kennen' is wel een heel ongelukkige vertaling van 'Heidi kann brauchen, was es gelernt hat', want in dit tweede en laatste Heidi-boek komen we Heidi's alp niet af.
Hoewel Heidi nog immer overenthousiast is, is ze geen nobele wilde meer. Integendeel, ze is nu een braaf meisje, dat psalmen voorleest, Klara de les leest over God en Peter dwingt te leren lezen en daarmee is een groot deel van haar sympathieke karakter verloren gegaan.
De enige, en welkome, stoorzender is geiten-Peter die van pure jaloezie Klara's rolstoel de berg afduwt. Hij wordt vervolgens geheel verteerd door schuld en achtervolgingswaanzin, die tot de meest aansprekende passages van het boek leiden. Overbodig te zeggen, dat het natuurlijk ook met hem he-le-maal goed komt...
'Heidi leert de wereld kennen' is wel een heel ongelukkige vertaling van 'Heidi kann brauchen, was es gelernt hat', want in dit tweede en laatste Heidi-boek komen we Heidi's alp niet af.
Hoewel Heidi nog immer overenthousiast is, is ze geen nobele wilde meer. Integendeel, ze is nu een braaf meisje, dat psalmen voorleest, Klara de les leest over God en Peter dwingt te leren lezen en daarmee is een groot deel van haar sympathieke karakter verloren gegaan.
Spoiler
Het boek gaat meteen door waar 'Heidi's zwerftocht' ([b:Heidis Lehr- Und Wanderjahre Volume 1|10420462|Heidis Lehr- Und Wanderjahre Volume 1|Spyri Johanna 1827-1901|http://photo.goodreads.com/books/1327988287s/10420462.jpg|15324747]) ophield: Heidi is weer terug bij haar grootvader en dit keer komen de dokter en later Klara haar bezoeken. De alpenlucht en de geitenmelk doen de zieke Klara zó goed, dat ze aan het einde van het boek weer kan lopen (een straf wonder, want in het eerste boek wordt ze nog beschreven als half verlamd). Het hele boek is sowieso verzadigd van een constante en nogal vermoeiende jubelstemming en God is veel aanweziger dan in het eerste boek, want hoewel het overduidelijk Grootvaders verdienste is dat Klara is opgeknapt, wordt het door iedereen geïnterpreteerd als Gods werk. Tsja...De enige, en welkome, stoorzender is geiten-Peter die van pure jaloezie Klara's rolstoel de berg afduwt. Hij wordt vervolgens geheel verteerd door schuld en achtervolgingswaanzin, die tot de meest aansprekende passages van het boek leiden. Overbodig te zeggen, dat het natuurlijk ook met hem he-le-maal goed komt...