Take a photo of a barcode or cover
philosophie 's review for:
Βρικόλακες
by Μαργαρίτα Μέλμπεργκ, Henrik Ibsen
"Αλήθεια, Μάντερς, πάω να πιστέψω πως όλοι είμαστε βρικόλακες. Δε βρικολακιάζει μονάχα μέσα μας ό,τι έχουμε κληρονομήσει από μάνα και πατέρα. Παρά κι ένα σωρό παλιές νεκρές θεωρίες, ένα σωρό παλιές νεκρές ιδέες, κι άλλα πολλά ακόμα. Δε ζούνε μέσα μας, κι όμως τα 'χουμε στο αίμα μας, και δεν μπορούμε να τα πετάξουμε από πάνω μας. [...] είναι γεμάτος ο τόπος βρικόλακες. Αμέτρητοι θα είναι, θαρρώ, σαν την άμμο της θαλάσσης. Κι από την άλλη μεριά, όλοι μας, μικροί μεγάλοι, έχουμε τέτοιον ελεεινό φόβο για το φως!"
Το δράμα φαίνεται να ξεκινάει, ή μάλλον να κορυφώνεται με τα παραπάνω λόγια της κυρίας Άλβιγκ, η αποδιοπομπαία ηρωίδα του θεατρικού έργου που βγάζει στο φως την καταπίεση και τα απωθημένα μέρη του κοινωνικού της προσωπείου. Ο Ίψεν, πιστός στο σκανδιναβικό πνεύμα του νατουραλισμού, της ατμοσφαιρικότητας και της συγκρατημένης δραματικότητας, παρουσιάζει το έγκλημα και την καταδίκη που βιώνει ο άνθρωπος λόγω των αστικών ηθών, λόγω της υποκρισίας των θρησκευτικών κανόνων, και απορρίπτει τα ίδια τα θεμέλια της κοινωνίας.
Το θέμα της γυναίκας και η θέση της στην κοινωνία και την οικογένεια, από τα πιο χαρακτηριστικά στο αστικό δράμα, απασχολεί ιδιαίτερα τη δραματουργία του Ίψεν στο σύνολό της· η κυρία Άλβιγκ είναι νομοτελειακά η ηρωίδα-θύμα των νόμων-εθιμικών κωδίκων, των "βρικολάκων".
Το ίδιο παγιδευμένος σε κοινωνικές νομοτέλειες-"βρικόλακες"είναι και ο Όσβαλντ, ο γιος της κυρίας Άλβιγκ. Καθαρά ιψενικός χαρακτήρας, αδύναμος υποτάσσεται στους μηχανισμούς της πατριαρχικής κοινωνίας, χωρίς προσπάθεια υπέρβασής τους, αποδέχεται τη μοίρα του, την προδιαγεγραμμένη από τις επιταγές του πατρικού δαχτύλου.
Το δράμα φαίνεται να ξεκινάει, ή μάλλον να κορυφώνεται με τα παραπάνω λόγια της κυρίας Άλβιγκ, η αποδιοπομπαία ηρωίδα του θεατρικού έργου που βγάζει στο φως την καταπίεση και τα απωθημένα μέρη του κοινωνικού της προσωπείου. Ο Ίψεν, πιστός στο σκανδιναβικό πνεύμα του νατουραλισμού, της ατμοσφαιρικότητας και της συγκρατημένης δραματικότητας, παρουσιάζει το έγκλημα και την καταδίκη που βιώνει ο άνθρωπος λόγω των αστικών ηθών, λόγω της υποκρισίας των θρησκευτικών κανόνων, και απορρίπτει τα ίδια τα θεμέλια της κοινωνίας.
Το θέμα της γυναίκας και η θέση της στην κοινωνία και την οικογένεια, από τα πιο χαρακτηριστικά στο αστικό δράμα, απασχολεί ιδιαίτερα τη δραματουργία του Ίψεν στο σύνολό της· η κυρία Άλβιγκ είναι νομοτελειακά η ηρωίδα-θύμα των νόμων-εθιμικών κωδίκων, των "βρικολάκων".
Το ίδιο παγιδευμένος σε κοινωνικές νομοτέλειες-"βρικόλακες"είναι και ο Όσβαλντ, ο γιος της κυρίας Άλβιγκ. Καθαρά ιψενικός χαρακτήρας, αδύναμος υποτάσσεται στους μηχανισμούς της πατριαρχικής κοινωνίας, χωρίς προσπάθεια υπέρβασής τους, αποδέχεται τη μοίρα του, την προδιαγεγραμμένη από τις επιταγές του πατρικού δαχτύλου.