Take a photo of a barcode or cover
rexlegendi 's review for:
Oorlog en vrede
by Leo Tolstoy
Literatuur zal de crises in de wereld niet doen verdwijnen, maar biedt wel inzichten. Toen ik vorig jaar[b:Het zout der aarde|55702044|Het zout der aarde|Józef Wittlin|https://i.gr-assets.com/images/S/compressed.photo.goodreads.com/books/1602954218l/55702044._SY75_.jpg|400868] van de Poolse schrijver Józef Wittlin las, over het oostfront tijdens de Eerste Wereldoorlog, realiseerde ik me hoe beperkt mijn kennis van Oost-Europa is en heb ik onder andere Oorlog en vrede van Leo Tolstoj uit 1869 op mijn leeslijst gezet. Bij het uitbreken van de oorlog in Oekraïne heb ik dat er terstond bijgepakt.
Oorlog en vrede is tot op zekere hoogte een roman, aangevuld met een stevige dosis geschiedschrijving. Het boek heeft grofweg drie componenten. Ten eerste is er een non-fictief deel waarin Tolstoj de Europese geschiedenis aan het begin van de negentiende eeuw beschrijft. Het boek gaat grotendeels over de opmars van Napoleon en zijn Grande Armée door Rusland. Ten tweede is er een fictief deel, een negentiende-eeuwse soap over de ijver van de Russische adel om hun dynastieën voort te zetten. Tolstoj laat zijn personages op briljante wijze over het decor van de wereldgeschiedenis dansen – een dans op de vulkaan, zoals gestaag blijkt. Ik vond vooral de goedgelovige Pierre hilarisch, die van de ene op de andere dag één van de rijkste mannen van het tsaristische Rusland wordt en van probleem naar probleem hopt. Ten derde zijn er de beschouwingen van Tolstoj op de geschiedschrijving. Hij hekelt schrijvers die menen dat de loop van de geschiedenis bepaald wordt door individuen, alsof de terugkeer van Rusland het gevolg zou zijn geweest van de loopneus van Napoleon. Tolstoj zet ideeën uiteen over toeval, vrijheid en wilsuiting en bepleit de complexiteit van oorzaak en gevolg.
De grote klassieker van Tolstoj is zo alomvattend, dat het moeilijk is er een oordeel over te geven. Ik was diep onder de indruk van het geheel, zij het met de gebruikelijke verzuchtingen dat het bondiger had gekund. Bij het wel en wee van de adellijke families Bezoechov, Bolkonski en Rostov schoot spontaan het refrein van het liedje De één wil de ander van Ramses Shaffy in mijn hoofd.
Oorlog en vrede is tot op zekere hoogte een roman, aangevuld met een stevige dosis geschiedschrijving. Het boek heeft grofweg drie componenten. Ten eerste is er een non-fictief deel waarin Tolstoj de Europese geschiedenis aan het begin van de negentiende eeuw beschrijft. Het boek gaat grotendeels over de opmars van Napoleon en zijn Grande Armée door Rusland. Ten tweede is er een fictief deel, een negentiende-eeuwse soap over de ijver van de Russische adel om hun dynastieën voort te zetten. Tolstoj laat zijn personages op briljante wijze over het decor van de wereldgeschiedenis dansen – een dans op de vulkaan, zoals gestaag blijkt. Ik vond vooral de goedgelovige Pierre hilarisch, die van de ene op de andere dag één van de rijkste mannen van het tsaristische Rusland wordt en van probleem naar probleem hopt. Ten derde zijn er de beschouwingen van Tolstoj op de geschiedschrijving. Hij hekelt schrijvers die menen dat de loop van de geschiedenis bepaald wordt door individuen, alsof de terugkeer van Rusland het gevolg zou zijn geweest van de loopneus van Napoleon. Tolstoj zet ideeën uiteen over toeval, vrijheid en wilsuiting en bepleit de complexiteit van oorzaak en gevolg.
De grote klassieker van Tolstoj is zo alomvattend, dat het moeilijk is er een oordeel over te geven. Ik was diep onder de indruk van het geheel, zij het met de gebruikelijke verzuchtingen dat het bondiger had gekund. Bij het wel en wee van de adellijke families Bezoechov, Bolkonski en Rostov schoot spontaan het refrein van het liedje De één wil de ander van Ramses Shaffy in mijn hoofd.
De ene wil een ander, maar die ander wil die ene nietVerder viel de overdaad aan het Frans op, ook in de vertaling. Het onderstreept hoezeer tsaristisch Rusland op Europa gericht was. Ten slotte ben ik Tolstoj dankbaar voor het optekenen en 'nabij' houden van de veldtocht van de Grande Armée door Rusland – het begin van het einde van Napoleon – in 1812, al deed hij dit een halve eeuw later.
De ander wil een ander, maar die ene heeft verdriet
Zo ging het en zo gaat het en zo gaat het altijd aan
En zo gaat het altijd uit
En zo zal het eeuwig gaan
En oudergewoonte stelde hij zichzelf de vraag: Goed, en wat verder? Wat ga ik doen? En onmiddellijk gaf hij zichzelf het antwoord: Niets. Gewoon leven. Ach, wat geweldig.