Take a photo of a barcode or cover
nickyxxx 's review for:
De horlogemaker van Londen
by Natasha Pulley
Wat was dit een lief boek. Een ontzettend lief, ontroerend, warm boek dat me oprecht aan het huilen heeft gemaakt.
Allereerst moet ik toegeven dat ik van mezelf weinig interesse had in de Japanse cultuur. Waarom weet ik niet, misschien omdat het zo ver weg is of omdat het weinig raakvlakken lijkt te hebben met de westerse cultuur. Maar na het lezen van De horlogemaker moet ik zeggen dat ik ineens een zwak heb voor Japanse horlogemakers van middelbare leeftijd met mechanische octopusjes als huisdier en de gave (of de vloek?) om zich de toekomst te kunnen herinneren. In het begin, toen Thaniel nog maar net een kamer huurde bij Mori, dacht ik dat er iets geks aan de hand was met Mori en dan niet in de positieve zin, maar ik kon mijn vinger er niet op leggen.
Hoe ver zat ik daar toch naast met mijn verdenkingen. Hoewel de plot niet echt vooruit leek te gaan en er geen conflict in het boek leek te zijn zo halverwege, begon ik te denken dat Mori helemaal geen verkeerde bedoelingen had en dat hij gewoon een beetje eenzaam was en behoefte had aan gezelschap. Nou, en wat voor gezelschap. Ik kan me geen leuker stel voorstellen dan hij en Thaniel en op de een of andere manier was het zo ontroerend om te beseffen dat Mori al tien jaar lang op de jongeman wacht. Ik was zo blij toen ik bij het punt aankwam dat ze samen kwamen, en ik heb oprecht even zitten huilen omdat ik zo blij voor ze was.
En om dan te zien dat Grace hen bij elkaar wil weghouden en uit pure jaloezie de bommen gebruikt om Mori een hak te zetten. Toen ik me dat realiseerde, kwam in één keer een enorme haat voor Grace naar boven, en in mijn ogen verdient ze het ook niet om met Matsumoto te eindigen. Dat Mori toch ervoor zorgt dat Akira haar komt ophalen, vind ik heel volwassen en dat past ook heel goed bij Mori’s karakter, maar ik was zelf kinderachtig genoeg geweest om haar iets slechts toe te wensen.
Het is me nog enigszins een raadsel wat de Ierse militanten hiermee te maken hebben, maar ik denk dat dat van ondergeschikt belang is. En om eerlijk te zijn snap ik ook niet helemaal waarom Grace die hele speurtocht voor Mori had uitgezet. Maar ik moet zeggen dat ik die laatste 30 pagina’s zo snel heb gelezen, omdat ik wilde weten hoe het zou aflopen, dat ik aan de details weinig aandacht heb besteed. Ik wil hierbij wel even kwijt dat de ontknoping van wie nou eigenlijk de bommen heeft geplaatst, wel heel snel, goedkoop en overhaast ging, en daar had veel meer uit gehaald kunnen worden. Maar ik denk dat dit vooral een boek is over liefde, het lot en de toekomst, en het mysterie is dan iets minder belangrijk. Wat Thaniel mist in levenswijsheid, kan Mori hem leren, en wat Mori op zijn beurt mist aan zelfvertrouwen, kan Thaniel misschien wel bij hem aanvullen.
Alles samengevat is het een perfecte comfort read: geen ingewikkeld, maar wel een heerlijk charmant en lieflijk boek dat ik echt nog wel vaker ga lezen. Al is het maar om aan mijn dagelijkse dosis Katsu-streken te komen. (Ik wil ook een octopus als huisdier.) Ik zal het tweede boek in de serie in het Engels moeten lezen en dan kom ik erachter of de schrijfstijl echt zo bagger is als sommige mensen in de review sectie zeggen, maar misschien ga ik eens gek doen en eerst boek 3 lezen, omdat ik die wel weer in het Nederlands heb.
Allereerst moet ik toegeven dat ik van mezelf weinig interesse had in de Japanse cultuur. Waarom weet ik niet, misschien omdat het zo ver weg is of omdat het weinig raakvlakken lijkt te hebben met de westerse cultuur. Maar na het lezen van De horlogemaker moet ik zeggen dat ik ineens een zwak heb voor Japanse horlogemakers van middelbare leeftijd met mechanische octopusjes als huisdier en de gave (of de vloek?) om zich de toekomst te kunnen herinneren. In het begin, toen Thaniel nog maar net een kamer huurde bij Mori, dacht ik dat er iets geks aan de hand was met Mori en dan niet in de positieve zin, maar ik kon mijn vinger er niet op leggen.
Hoe ver zat ik daar toch naast met mijn verdenkingen. Hoewel de plot niet echt vooruit leek te gaan en er geen conflict in het boek leek te zijn zo halverwege, begon ik te denken dat Mori helemaal geen verkeerde bedoelingen had en dat hij gewoon een beetje eenzaam was en behoefte had aan gezelschap. Nou, en wat voor gezelschap. Ik kan me geen leuker stel voorstellen dan hij en Thaniel en op de een of andere manier was het zo ontroerend om te beseffen dat Mori al tien jaar lang op de jongeman wacht. Ik was zo blij toen ik bij het punt aankwam dat ze samen kwamen, en ik heb oprecht even zitten huilen omdat ik zo blij voor ze was.
En om dan te zien dat Grace hen bij elkaar wil weghouden en uit pure jaloezie de bommen gebruikt om Mori een hak te zetten. Toen ik me dat realiseerde, kwam in één keer een enorme haat voor Grace naar boven, en in mijn ogen verdient ze het ook niet om met Matsumoto te eindigen. Dat Mori toch ervoor zorgt dat Akira haar komt ophalen, vind ik heel volwassen en dat past ook heel goed bij Mori’s karakter, maar ik was zelf kinderachtig genoeg geweest om haar iets slechts toe te wensen.
Het is me nog enigszins een raadsel wat de Ierse militanten hiermee te maken hebben, maar ik denk dat dat van ondergeschikt belang is. En om eerlijk te zijn snap ik ook niet helemaal waarom Grace die hele speurtocht voor Mori had uitgezet. Maar ik moet zeggen dat ik die laatste 30 pagina’s zo snel heb gelezen, omdat ik wilde weten hoe het zou aflopen, dat ik aan de details weinig aandacht heb besteed. Ik wil hierbij wel even kwijt dat de ontknoping van wie nou eigenlijk de bommen heeft geplaatst, wel heel snel, goedkoop en overhaast ging, en daar had veel meer uit gehaald kunnen worden. Maar ik denk dat dit vooral een boek is over liefde, het lot en de toekomst, en het mysterie is dan iets minder belangrijk. Wat Thaniel mist in levenswijsheid, kan Mori hem leren, en wat Mori op zijn beurt mist aan zelfvertrouwen, kan Thaniel misschien wel bij hem aanvullen.
Alles samengevat is het een perfecte comfort read: geen ingewikkeld, maar wel een heerlijk charmant en lieflijk boek dat ik echt nog wel vaker ga lezen. Al is het maar om aan mijn dagelijkse dosis Katsu-streken te komen. (Ik wil ook een octopus als huisdier.) Ik zal het tweede boek in de serie in het Engels moeten lezen en dan kom ik erachter of de schrijfstijl echt zo bagger is als sommige mensen in de review sectie zeggen, maar misschien ga ik eens gek doen en eerst boek 3 lezen, omdat ik die wel weer in het Nederlands heb.