Take a photo of a barcode or cover
A review by iefstuyvaert
Vlees en bloed by Vincent Kortmann
4.0
Laat je ver-, maar niet misleiden door het prachtige omslagontwerp: vanaf de eerste zin weet je dat dit geen nostalgisch vader-zoon-verhaaltje wordt.
De dood is namelijk alomtegenwoordig in ‘Vlees en Bloed’, soms heerlijk bombastisch, met “grote wolken wierook en een flinke plens wijwater”, soms bloedstollend intiem.
Maar nooit wordt het droevig en donker, daar zorgt de relativerende humor wel voor.
Van de ambtenaar met de afritsbroek over de dartende Daniël tot de pastoor met de iPad, alle zorgen ze ervoor dat de onderliggende tristesse wel aanwezig blijft, maar nooit verstikkend wordt.
Glimlachend slik je een kleine krop in de keel door, telkens weer, en dat helemaal tot op het einde.
Want net als je denkt dat de grootste ontroering een zak Surinaamse rijst betreft, doet Kortmann er - letterlijk - nog een schepje bovenop met de aangrijpende slotscène.
Zet het geweldige ‘Ossenkop’ van Manik Sarkar naast ‘Het Archief’ van Thomas Heerma van Voss op een plankje en schuif dit boek er netjes tussenin, zo beschik je meteen over het beste wat Nederland momenteel over afscheid te vertellen heeft.
En over vlees natuurlijk.
Worstje, iemand?
De dood is namelijk alomtegenwoordig in ‘Vlees en Bloed’, soms heerlijk bombastisch, met “grote wolken wierook en een flinke plens wijwater”, soms bloedstollend intiem.
Maar nooit wordt het droevig en donker, daar zorgt de relativerende humor wel voor.
Van de ambtenaar met de afritsbroek over de dartende Daniël tot de pastoor met de iPad, alle zorgen ze ervoor dat de onderliggende tristesse wel aanwezig blijft, maar nooit verstikkend wordt.
Glimlachend slik je een kleine krop in de keel door, telkens weer, en dat helemaal tot op het einde.
Want net als je denkt dat de grootste ontroering een zak Surinaamse rijst betreft, doet Kortmann er - letterlijk - nog een schepje bovenop met de aangrijpende slotscène.
Zet het geweldige ‘Ossenkop’ van Manik Sarkar naast ‘Het Archief’ van Thomas Heerma van Voss op een plankje en schuif dit boek er netjes tussenin, zo beschik je meteen over het beste wat Nederland momenteel over afscheid te vertellen heeft.
En over vlees natuurlijk.
Worstje, iemand?