You need to sign in or sign up before continuing.
Take a photo of a barcode or cover
yolanda_h's Reviews (306)
Ik houd van boeken die me laten nadenken en aanvankelijk normale verschijnselen laten bevragen. En dat doet deze roman op mooie en integere wijze.
Omdat de verhalen zo kort zijn, is er geen tijd – of eerder ruimte – te verspillen. De impact is groot, het verhaal komt snel binnen. Dit doet de schrijfster op een kunstige manier. Waar vluchtigheid een gevaar zou kunnen zijn, haalt Sanneke van Hassel alles uit de ruimte die zij heeft en trekt ze de lezer, mij in ieder geval, heel snel ieder nieuw scenario in. De taal ademt telkens een ander persoon, een ander leven en andere gedachten.
Lees verder op http://hetkraaienvandehaan.wordpress.com/2014/10/15/hier-blijf-ik-sanneke-van-hassel/
Lees verder op http://hetkraaienvandehaan.wordpress.com/2014/10/15/hier-blijf-ik-sanneke-van-hassel/
Zachte pastelkleuren sieren de kaft van ‘De evolutie van een huwelijk’. Een rups heeft zich net ontpopt tot een vlinder en kijkt naar de cocon voordat het de vleugels uitslaat. De restanten van een vorig leven. Tijd voor een nieuw begin. Het kan geen toeval zijn dat de rups tot vlinder evolueerde aan een Japanse kersenbloesem, dat ook wel gezien wordt als teken van een nieuw begin van bloei. Hoe zou dat verbonden zijn met het verhaal? Ik sla het boek open.
Disclaimer: De leeservaring die daarop volgt, begint met wat groeipijnen, om daarna te evolueren tot een enorm rijke ervaring. Onderstaande is de documentatie hiervan. Hierbij komt de inhoud weinig aan bod, deels omdat de verhaalstructuur te gelaagd is om ook nog recht aan te doen. Ik hoop jullie met deze benadering vooral nieuwsgierig te maken naar de inhoud.
Het begin
De roman start in ‘vandaag’. Je stapt middenin een verhaal, middenin een kamer vol mensen en namen van wie je de onderlinge verhouding niet weet. (Waarom heet de ene Molly Bloem en de andere Anna K.? Waarom heet iemand überhaupt Molly Bloem?) Er blijkt iets ergs te zijn gebeurd. Een aardbeving in Christchurch, de woonplaats van gasten Shannon, Freek en baby Deirdre. Er wordt gesproken over teruggaan, over een belangrijke gebeurtenis die de gasten zullen missen maar die niet uitgesteld mag worden. Een abrupte afkapping wordt gevolgd door een sprong naar ‘morgen’ en er wordt vooral veel niet gezegd. (Ik ben geïntrigeerd, maar verlang naar houvast.)
Verder lezen over de evolutie van mijn leeservaring? http://hetkraaienvandehaan.wordpress.com/2014/10/30/de-evolutie-van-een-huwelijk-bremmer/
Disclaimer: De leeservaring die daarop volgt, begint met wat groeipijnen, om daarna te evolueren tot een enorm rijke ervaring. Onderstaande is de documentatie hiervan. Hierbij komt de inhoud weinig aan bod, deels omdat de verhaalstructuur te gelaagd is om ook nog recht aan te doen. Ik hoop jullie met deze benadering vooral nieuwsgierig te maken naar de inhoud.
Het begin
De roman start in ‘vandaag’. Je stapt middenin een verhaal, middenin een kamer vol mensen en namen van wie je de onderlinge verhouding niet weet. (Waarom heet de ene Molly Bloem en de andere Anna K.? Waarom heet iemand überhaupt Molly Bloem?) Er blijkt iets ergs te zijn gebeurd. Een aardbeving in Christchurch, de woonplaats van gasten Shannon, Freek en baby Deirdre. Er wordt gesproken over teruggaan, over een belangrijke gebeurtenis die de gasten zullen missen maar die niet uitgesteld mag worden. Een abrupte afkapping wordt gevolgd door een sprong naar ‘morgen’ en er wordt vooral veel niet gezegd. (Ik ben geïntrigeerd, maar verlang naar houvast.)
Verder lezen over de evolutie van mijn leeservaring? http://hetkraaienvandehaan.wordpress.com/2014/10/30/de-evolutie-van-een-huwelijk-bremmer/
Boekbespreking in briefvorm aan Emma Hooper.
Beste Emma,
Soms haalt de werkelijkheid je in, of blijf je er juist achteraan rennen. Dat is niet altijd erg, als je maar komt waar je wil zijn. Beter laat dan nooit.
Niet.
Wel.
Misschien.
Ik zit in de trein en ik schrijf. Ik reis, net als Etta en Otto en Russell en James en kijk naar buiten. Ik zie de regen en denk aan de wind en het stof en de droogte van Saskatchewan in Canada. Ik denk aan het stof dat Etta inademde en het land waarop Otto en Russell werkten. Ik voel de beweging en de rails onder mijn voeten en stel me voor wat Otto zag toen hij uit het raam keek. Ik denk aan Otto’s witte haar, de ritardando van de treinwielen en van zijn hart.
Ik zit in de trein en schrijf je een brief zoals er zoveel worden geschreven in je boek en ik denk eraan dat je het misschien nooit zal lezen. Want ik schrijf Nederlands en jij Engels. Maar het geeft niet. Oké?
Oké.
‘The world is a book and those who do not travel read only one page.’ Het stond in het vorige boek dat ik las. Met misschien wel die gedachte zal Etta op die ene dag wakker zijn geworden. Maar het geldt ook andersom, omdat je mij mee op reis hebt genomen. Een onwaarschijnlijke en filmische reis. Niet alleen van de bijzondere Etta die op 83-jarige leeftijd besluit om het water te gaan zien en gaat lopen, lopen, zingen en lopen. Het gaat ook om de reis die ieder van hen in hun hoofd maakt. Ik voer, reed, danste, zwoegde, peinsde en huilde mee met de herinneringen van hun kindertijd en de oorlog.
Door de structuur, de vorm en je manier van schrijven is je roman een kunstwerkje geworden dat niet alleen op de meest bekende wijze als een (stoom)trein leest. Versnellen, ‘ritmisch we-stoppen-niet-we-stoppen-niet’, afremmen en plots tot een halte komen. Even stilhouden, door het raampje naar buiten kijken en weer optrekken.
De brief gaat hier verder: http://hetkraaienvandehaan.wordpress.com/2014/11/16/emma-hooper-etta-otto-russell-james/
Beste Emma,
Soms haalt de werkelijkheid je in, of blijf je er juist achteraan rennen. Dat is niet altijd erg, als je maar komt waar je wil zijn. Beter laat dan nooit.
Niet.
Wel.
Misschien.
Ik zit in de trein en ik schrijf. Ik reis, net als Etta en Otto en Russell en James en kijk naar buiten. Ik zie de regen en denk aan de wind en het stof en de droogte van Saskatchewan in Canada. Ik denk aan het stof dat Etta inademde en het land waarop Otto en Russell werkten. Ik voel de beweging en de rails onder mijn voeten en stel me voor wat Otto zag toen hij uit het raam keek. Ik denk aan Otto’s witte haar, de ritardando van de treinwielen en van zijn hart.
Ik zit in de trein en schrijf je een brief zoals er zoveel worden geschreven in je boek en ik denk eraan dat je het misschien nooit zal lezen. Want ik schrijf Nederlands en jij Engels. Maar het geeft niet. Oké?
Oké.
‘The world is a book and those who do not travel read only one page.’ Het stond in het vorige boek dat ik las. Met misschien wel die gedachte zal Etta op die ene dag wakker zijn geworden. Maar het geldt ook andersom, omdat je mij mee op reis hebt genomen. Een onwaarschijnlijke en filmische reis. Niet alleen van de bijzondere Etta die op 83-jarige leeftijd besluit om het water te gaan zien en gaat lopen, lopen, zingen en lopen. Het gaat ook om de reis die ieder van hen in hun hoofd maakt. Ik voer, reed, danste, zwoegde, peinsde en huilde mee met de herinneringen van hun kindertijd en de oorlog.
Door de structuur, de vorm en je manier van schrijven is je roman een kunstwerkje geworden dat niet alleen op de meest bekende wijze als een (stoom)trein leest. Versnellen, ‘ritmisch we-stoppen-niet-we-stoppen-niet’, afremmen en plots tot een halte komen. Even stilhouden, door het raampje naar buiten kijken en weer optrekken.
De brief gaat hier verder: http://hetkraaienvandehaan.wordpress.com/2014/11/16/emma-hooper-etta-otto-russell-james/