Take a photo of a barcode or cover
yolanda_h's Reviews (306)
Tot mijn grote schaamte moet ik bekennen dat ik hiervoor weinig wist over de tweede Chinees-Japanse oorlog. Ik herinnerde me dat Japan een pact had gesloten met Duitsland en Italië. Er waren Pearl Harbor en de atoombommen op Hiroshima en Nagasaki, de context van de Tweede Wereldoorlog. Veel meer kon mijn geheugen me niet schenken.
De Offers van Kees van Beijnum heeft historische feiten als uitgangspunt, maar verweeft feit met fictie. De feiten zijn het beginpunt van nieuwe, eigen verhalen. En een mooi beginpunt voor mij en anderen om iets (opnieuw) te leren.
De Offers verhaalt over de nasleep van de oorlog in Japan. In Tokio, 1946, waar de rechters van het Tokio Tribunaal de Japanse oorlogsmisdadigers terecht moet stellen. Waar de steden door Amerika worden herbouwd en de Japanners zichzelf en hun wereldbeeld weer moeten opbouwen. Waar goed en kwaad, eerlijk en oneerlijk, moraal en noodzaak een grijs gebied is geworden dat de grenzen van stad en dorp overschrijdt. Tussen de rauwheid gebeurt er eigenlijk iets moois: de liefde ontluikt tussen de Nederlandse rechter van het Tribunaal, Rem Brink en de Japanse zangeres Michiko.
Hun liefde brengt hen echter allebei in gevaar. Ze zullen offers moeten brengen. Daarin staan ze verre van alleen. Iedereen moet offers brengen in tijden van oorlog. Maar wie is daartoe bereid? En hoever ga je daarin?
Lees verder op mijn blog: https://hetkraaienvandehaan.wordpress.com/2014/11/30/de-offers-kees-van-beijnum/
De Offers van Kees van Beijnum heeft historische feiten als uitgangspunt, maar verweeft feit met fictie. De feiten zijn het beginpunt van nieuwe, eigen verhalen. En een mooi beginpunt voor mij en anderen om iets (opnieuw) te leren.
De Offers verhaalt over de nasleep van de oorlog in Japan. In Tokio, 1946, waar de rechters van het Tokio Tribunaal de Japanse oorlogsmisdadigers terecht moet stellen. Waar de steden door Amerika worden herbouwd en de Japanners zichzelf en hun wereldbeeld weer moeten opbouwen. Waar goed en kwaad, eerlijk en oneerlijk, moraal en noodzaak een grijs gebied is geworden dat de grenzen van stad en dorp overschrijdt. Tussen de rauwheid gebeurt er eigenlijk iets moois: de liefde ontluikt tussen de Nederlandse rechter van het Tribunaal, Rem Brink en de Japanse zangeres Michiko.
Hun liefde brengt hen echter allebei in gevaar. Ze zullen offers moeten brengen. Daarin staan ze verre van alleen. Iedereen moet offers brengen in tijden van oorlog. Maar wie is daartoe bereid? En hoever ga je daarin?
Lees verder op mijn blog: https://hetkraaienvandehaan.wordpress.com/2014/11/30/de-offers-kees-van-beijnum/
De elfjarige Magda is verdwenen. Terwijl ze altijd onzichtbaar was en over het hoofd werd gezien, is ze door haar verdwijning plotseling zichtbaarder dan ooit. In Het Labyrint voert Sigge Eklund vier hoofdpersonen op die op hun eigen manier dichtbij de verdwenen Magda stonden.
De lezer kijkt in aparte hoofdstukken door de ogen van steeds één van deze vier hoofdpersonen. Zonder dat ze het weten, hebben ieders daden stuk voor stuk impact op de andere drie. Ze zijn met elkaar verbonden door de draden die het leven spint. Als de schikgodinnen bestonden, dan was dit een ingenieus werk van hun hand. Of zie de schrijver in die functie: hij weeft een web waarin de draden complex en kunstig met elkaar verbonden zijn. Alle vier dolen ze rond in hun eigen labyrint, met in het midden degene die ongewild en onbewust hen met elkaar verbindt: de verdwenen Magda.
In het eerste hoofdstuk werd ik gelijk bij de lurven gegrepen. Moeder Åsa kroop onder mijn huid terwijl zij zich probeert te verplaatsen in de dader. Met een mengeling van haar analytische en reflecterende geest en het verdriet dat ze probeert tegen te houden, probeert ze dichter bij Magda te komen. Daarbij maakt ze zichzelf bijna gek. Voor haar is het leven en de zoektocht moeizaam en dat vertaalde zich ook naar mijn leeservaring. Dat was heel interessant: ik voelde me ongemakkelijk en wat zwaar.
Hoe verder ik las, hoe minder het voor mij om Magda ging. Voor mij stond het psychologische aspect centraal, de relaties, hoe mensen hun eigen labyrinten creëren, welke wegen zij inslaan en hoe zij ermee omgaan wanneer ze een doodlopende weg tegenkomen en terug moet lopen. Welke gevolgen het heeft wanneer je besluit rechts te gaan in plaats van links. Tegelijkertijd is het bijzonder hoe Eklund laat zien dat Magda nu eindelijk gezien wordt in haar onzichtbaarheid. Hoe ze eindelijk bestaat in haar afwezigheid. En hoe tragisch dat is.
Desondanks is het einde schokkend wanneer de lezer het midden van het labyrint bereikt en de losse eindjes aan elkaar zijn geknoopt. Dit proces verloopt heel natuurlijk en is helemaal niet opgelegd. Ik verwachtte het eigenlijk al niet meer, en misschien kon ik daardoor na de laatste bladzijde de slaap maar moeilijk vatten. Een gelaagde en aangrijpende roman.
Misschien komt er nog een interview met de schrijver. Hoe tof is het als dat gaat lukken? Dan komt er uiteraard nog een nieuwe blogpost. Maar eerst wil ik een klein onderzoekje doen rondom de flaptekst..
Omdat het geheel anders te lang wordt, het onderzoekje van mijn blog staat hier: http://bit.ly/1BOQxzY
De lezer kijkt in aparte hoofdstukken door de ogen van steeds één van deze vier hoofdpersonen. Zonder dat ze het weten, hebben ieders daden stuk voor stuk impact op de andere drie. Ze zijn met elkaar verbonden door de draden die het leven spint. Als de schikgodinnen bestonden, dan was dit een ingenieus werk van hun hand. Of zie de schrijver in die functie: hij weeft een web waarin de draden complex en kunstig met elkaar verbonden zijn. Alle vier dolen ze rond in hun eigen labyrint, met in het midden degene die ongewild en onbewust hen met elkaar verbindt: de verdwenen Magda.
In het eerste hoofdstuk werd ik gelijk bij de lurven gegrepen. Moeder Åsa kroop onder mijn huid terwijl zij zich probeert te verplaatsen in de dader. Met een mengeling van haar analytische en reflecterende geest en het verdriet dat ze probeert tegen te houden, probeert ze dichter bij Magda te komen. Daarbij maakt ze zichzelf bijna gek. Voor haar is het leven en de zoektocht moeizaam en dat vertaalde zich ook naar mijn leeservaring. Dat was heel interessant: ik voelde me ongemakkelijk en wat zwaar.
Hoe verder ik las, hoe minder het voor mij om Magda ging. Voor mij stond het psychologische aspect centraal, de relaties, hoe mensen hun eigen labyrinten creëren, welke wegen zij inslaan en hoe zij ermee omgaan wanneer ze een doodlopende weg tegenkomen en terug moet lopen. Welke gevolgen het heeft wanneer je besluit rechts te gaan in plaats van links. Tegelijkertijd is het bijzonder hoe Eklund laat zien dat Magda nu eindelijk gezien wordt in haar onzichtbaarheid. Hoe ze eindelijk bestaat in haar afwezigheid. En hoe tragisch dat is.
Desondanks is het einde schokkend wanneer de lezer het midden van het labyrint bereikt en de losse eindjes aan elkaar zijn geknoopt. Dit proces verloopt heel natuurlijk en is helemaal niet opgelegd. Ik verwachtte het eigenlijk al niet meer, en misschien kon ik daardoor na de laatste bladzijde de slaap maar moeilijk vatten. Een gelaagde en aangrijpende roman.
Misschien komt er nog een interview met de schrijver. Hoe tof is het als dat gaat lukken? Dan komt er uiteraard nog een nieuwe blogpost. Maar eerst wil ik een klein onderzoekje doen rondom de flaptekst..
Omdat het geheel anders te lang wordt, het onderzoekje van mijn blog staat hier: http://bit.ly/1BOQxzY
Zie mijn recensie op https://hetkraaienvandehaan.wordpress.com/2015/03/15/emma-curvers-iedereen-kan-schilderen/ !
Zie ook mijn recensie op https://hetkraaienvandehaan.wordpress.com/2015/01/23/alma-mathijsen-de-grote-goede-dingen/ !
‘Het is een heel mooi boek, maar wel even doorbijten in het begin.’ Aldus de meneer tegenover mij in de trein, nadat ik de diepblauwe kaft van Dertig dagen van Annelies Verbeke herkende en ernaar informeerde. In combinatie met de aanbeveling op de kaft (‘Lees het traag. Leg het weg. Lees het weer.’) begon ik wat afwachtend aan het boek. De sterke en prachtige opening had mij echter meteen beet, zonder dat de tekst dit duidelijk als doel heeft. Bij de natuurbeschrijvingen kreeg ik hetzelfde gevoel als toen ik op 18-jarige leeftijd voor mijn examen Een vlucht regenwulpen las. Hoewel ik het gevoel nog steeds niet helemaal kan plaatsen, is het wellicht het poëtische proza, de voelbare broeierigheid, een warme lentedag vol geluid.
Lees verder op mijn blog: https://hetkraaienvandehaan.wordpress.com/2015/04/16/dertig-dagen-annelies-verbeke/
Lees verder op mijn blog: https://hetkraaienvandehaan.wordpress.com/2015/04/16/dertig-dagen-annelies-verbeke/
Enorm indrukwekkend beeldend verhaal, dat je met de neus op de feiten drukt, dat je als lezer betrekt, maar dat juist niet de bedoeling heeft om een 'tearjerker' te zijn. Dat is ook een van de redenen waarom ik daarnaast fan ben van 'Persepolis', ook een beeldverhaal over een door oorlog geteisterd land/volk.
Ik ben blij dat ik 'Maus' eindelijk heb gelezen. Ik raad het iedereen aan. Behalve net voor het slapengaan misschien.
Ik ben blij dat ik 'Maus' eindelijk heb gelezen. Ik raad het iedereen aan. Behalve net voor het slapengaan misschien.